William Fitzsimmons is an Illinois-based, formerly Pennsylvania-based singer-songwriter. Fitzsimmons is perhaps best known for his songs “Passion Play” and “Please Don’t Go,” which aired during pivotal scenes in ABC’s medical drama Grey’s Anatomy
Fitzsimmons’ most recent effort, 2008’s The Sparrow And The Crow was his first studio record, and debuted impressively at #2 on the iTunes Top Folk Albums chart, and #56 on the iTunes Top Albums chart.
William Fitzsimmons & Priscilla Ahn – I Don’t Feel It Anymore
με τετοιο τραγουδι να ακουγεται στο διαφημιστικο και σκατα να πουλουσαν θα τα αγοραζα ευκολα
ABSOLUT ANTHEM
Joy division – Ceremony
New Order-Ceremony
Radiohead – Ceremony
Ceremony” is a single by New Order, the band’s first ever release.
The song and its B-side, “In a Lonely Place”, were originally written by Ian Curtis when the band were still Joy Division and were carried over to the band’s re-incarnation as New Order, after Curtis’ death.
New Order released the song as a single twice, first in March 1981 and then a different recording featuring new member Gillian Gilbert in September 1981.
Arms and Sleepers is Max Lewis (Boston, MA) and Mirza Ramic (Portland, ME). The band was formed in 2006 and has since released a handful of albums and EPs. Arms and Sleepers have extensively toured North America, Europe, and the UK. Upcoming releases include “Matador” (2nd full-length) and “From The Inland Sea” (split with The American Dollar).
Minuit(pronounced min-wee, French for midnight) are an electronic band from New Zealand, originally from Nelson.
The members of Minuit are Paul Dodge, Ruth Carr and Ryan Beehre.
In March 2009, Minuit released “Wayho”, the lead single off their album, Find Me Before I Die A Lonely Death.com, which was released in New Zealand on 20 July, 2009. Another single, “25 Bucks,” has also been released with video by Brendon Davies-Patrick and “Aotearoa” is planned for release later this year
Aotearoa (pronounced [aoˌteaˈroa] (listen)) is the most widely known and accepted Māori name for New Zealand. It is used by both Māori and non-Māori, and is becoming increasingly widespread in the bilingual names of national organisations
θυμαμαι ενα βραδυ πριν χρονια , γυρνωντας απο εξω ,ειδα τον ψηλο να κολλαει αφισσες στην κολωνα
…ψηλε ποιος παιζει ρε?
οι τρυπες 14 φεβρουαριου,οχι στα τσιρακια του αγιου βαλεντινου και τσι ψηλε,με λεει ο ψηλος..
ψηλε τσιμπα μια αφισα για το δωματιο μου ρε….
τσιμπα ρε ψηλε….(αληθινη ιστορια)
Mεγαλωσα με τις τρυπες και την μουσικη του Αγγελακα
απο τα τελη του 80 ηταν κατι σαν μυθος ,πριν ακομα βγαλουν τα 9 πληρωμενα τραγουδια,ειχε ακουστει πολυ στην πολη οτι ειχαν μια γαματη μπαντα κατι νεαπολιτες
τους εψαξα και απο τοτε τους παρακολουθησα απο πολυ στενα ,συναυλιες στο zero με σωματικο ελεγχο ,πυρσοι να αναβουν στα μαγαζια που επαιζαν λες και μπηκε κανα γκολ ,
πετρες στην φρεατιδα,
…μια φορα χωρις λεφτα για ταξι , απο τον μυλο στην μαρτιου με τα ποδια μες στην βροχη
εδω η πολη ειναι μικρη… βρεθηκαμε πολλες φορες στα ιδια στεκια κ στις ιδιες παρεες,στο berlin στο residents αλλου
…20 χρονια μετα..
δεν ειναι περιεργο,ετσι το ειχα φανταστει,ο Αγγελακας συνεχιζει να βγαζει ωραιες μουσικες
και να εκφερει εναν λογο λιτο και ταυτοχρονα περιγραφικο της ζωης που ζουμε
…αναλογος των στιχων που εγραφε
εδω η συνεντευξη που εδωσε στον mr hulot και στην lifo
γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Νεάπολη της δεκαετίας του ‘60, μια φτωχοσυνοικία -τότε- της Θεσσαλονίκης. Θυμάμαι χαμόσπιτα, αλάνες και γειτονιές ανθρώπων δεμένων μεταξύ τους μέσα στην ανέχεια, να δουλεύουν, να γλεντάνε, να καυγαδίζουν, να μονοιάζουν, κι εμείς παιδιά -πολλά παιδιά- ξαμολημένα στους δρόμους να παίζουμε τα καλοκαίρια απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ, μέχρι να μας μαζέψουν με το ζόρι στο σπίτι. Διακατέχομαι κι εγώ από το σύνδρομο του χαμένου φτωχοπαραδείσου.
Μικρός μου άρεσε να στήνω μικρές θεατρικές παραστάσεις μπροστά στα άλλα παιδιά, υποδυόμενος όλους τους ήρωες των αυτοσχέδιων ιστοριών μου, πράγμα που ενοχλούσε τον πατέρα μου. Όποτε με ανακάλυπτε, με τράβαγε κατευθείαν στο σπίτι. Υποψιάζομαι πως αυτό μου το βίτσιο τον τρόμαζε σαν προοίμιο, ίσως, μιας μελλοντικής μου ομοφυλοφιλίας – πράγμα για το οποίο αργότερα διαψεύστηκε πανηγυρικά.
Πρώτη μου μουσική μνήμη είναι η «Συννεφιασμένη Κυριακή» του Τσιτσάνη και ο Καζαντζίδης στα ραδιόφωνα κάθε Κυριακή. Ακόμα και σήμερα, τον Καζαντζίδη μόνο Κυριακές τον αντέχω.
Ύστερα ήρθε η εφηβεία. Η έντασή της είχε πια μεταφερθεί μέσα σε ασφυκτικά διαμερίσματα, σε κακόγουστες πολυκατοικίες, και οι πρώτες μουσικές μεταπολιτευτικές απογοητεύσεις μου -κακοφορμισμένα «αντάρτικα» και κνίτικες μπαλάντες- γρήγορα ξεπεράστηκαν με τις ενθουσιώδεις ακροάσεις των Beatles, Rolling Stones, Pink Floyd. Το μυαλό μου, η καρδιά μου και το σώμα μου είχαν βρει επιτέλους το μονοπάτι της απελευθέρωσης. Με τον Γιώργο Καρρά στα γρήγορα αγοράσαμε κιθάρες και αρχίσαμε να ψάχνουμε τα μαγικά ακόρντα. Λίγο αργότερα έπεσε στα χέρια μου το «Rise and fall of Ziggy Stardust» του David Bowie – το άκουσα πρώτη φορά στα ακουστικά, αργά το βράδυ, ανάμεσα σε διαβάσματα για το λύκειο. Όλοι στο σπίτι κοιμούνταν. Όταν έβγαλα τα ακουστικά κάτι είχε αλλάξει πια μέσα μου για πάντα.
Από μικρός, όταν με ρωτούσανε «τι θέλεις να γίνεις;», σκεφτόμουν πως δεν ήθελα να γίνω τίποτα. Σιγά-σιγά όμως, όσο άκουγα αυτή την υπέροχη μουσική, καταλάβαινα πως ήθελα να ασχοληθώ μαζί της, να αφοσιωθώ σ’ αυτήν και να βουτήξω μέσα της. Ήμουν αποφασισμένος και κάπου βαθιά μέσα μου σίγουρος ότι θα τα καταφέρω, παρ’ ότι οι αντικειμενικές συνθήκες ήταν όλες σκληρά εναντίον μου.
Στη Νεάπολη, το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ‘70, εκτός από το εργατικό κίνημα, το ΚΚΕ και τα λοιπά, υπήρχε και μια ζωντανή -ας την πούμε ροκ- μουσική σκηνή. Μια κοινότητα από υπέροχους αλητάμπουρες που είχαν γράψει στ’ αρχίδια τους τη δήθεν πολιτική και την ίδια τους τη φτώχια και τζαμάρανε με διάφορα σχήματα σε υπόγεια, σε μισοερειπωμένες αποθήκες βενζινάδικων με φτηνά νοίκια, κι όπου, τέλος πάντων, μπορούσαν να στηθούν δυο ενισχυτές και ένα ψευτοσέτ τύμπανα. Hard rock, heavy metal, punk rock, τα πάντα μπορούσες να ακούσεις, φτάνει να ήξερες πού και πότε. Οι Μοβ είχαν ήδη δισκογραφήσει και ήταν θρύλοι και οι Γκρόβερ ετοίμαζαν τα πρώτα τους τραγούδια που θα έμπαιναν αργότερα στη θρυλική συλλογή «Διατάραξη κοινής ησυχίας». Εκεί γύρω ξεκινήσαμε με τον Καρρά να στήνουμε τις Τρύπες. Τα πρώτα μας τραγούδια, τα «Ασφάλεια», «Νταβατζής», «Άσχημο όνειρο», τα πρωτοπαίξαμε σε ένα live στα πανεπιστήμια με τον συχωρεμένο Μιχάλη Κανατίδη στην κιθάρα, τον Κώστα Φλωροσκούφη στα τύμπανα και τον Γιώργο Χριστιανάκη στα πλήκτρα. Η συνέχεια, για όσους μας αγάπησαν, είναι λίγο πολύ γνωστή.
Τη δεκαετία ‘82-’92, με τον Μπάμπη Παπαδόπουλο πλέον στην κιθάρα, πεινώντας και διψώντας, ηχογραφήσαμε τρεις δίσκους και κάναμε αρκετά υπέροχα live σε περιορισμένα αλλά φανατικά ακροατήρια. Παρ’ όλα αυτά, έκανα διάφορες δουλειές για να μπορώ να στέκομαι στα πόδια μου και να συνεχίζω: μάζευα σταφύλια στην Κρήτη, σερβιτόρος, DJ, εργάτης, μα πάντα στο βάθος μουσικός με πίστη, συνείδηση και ελπίδα.
Μετά το ‘93, το σκηνικό με τις Τρύπες άλλαξε αναπάντεχα. Η επιβίωση είχε κερδηθεί, μα ποιος χορταίνει μόνο με επιβίωση; Από κει και πέρα, είχαμε να δείξουμε στον εαυτό μας γιατί βρεθήκαμε εκεί που βρεθήκαμε. Ζούσαμε πια σε μια παρανοϊκή χώρα από φοβισμένους φτωχοδιάβολους που πίστευαν πως τίποτα καλύτερο δεν μπορούσε να τους συμβεί από το να τρώνε, να χέζουν και να βλέπουν τηλεόραση. Όποιος μπορούσε να τους εξασφαλίσει αυτό ήταν η αρχηγάρα τους. Η αισθητική, η ηθική, ο αυτοσεβασμός, η αλληλεγγύη, η αγωνία για εξέλιξη είχαν πάει κατά διαόλου. Τα βάλαμε με όλους και με όλα. Τις φάγαμε, αλλά δώσαμε κιόλας. Δόξα τω Θεώ, το γλεντήσαμε. Το ευχάριστο ήταν ότι πολύς κόσμος το γλεντούσε μαζί μας.
«Δεν πρόκειται ποτέ να μείνω μόνος, στη χειρότερη περίπτωση θα ‘μαι με το Θεό». Αυτή η φράση του Χένρι Μίλερ με σημάδεψε από έφηβο. Πάντα πορεύομαι με φίλους και φίλοι είναι αυτοί που μαζί κοιτάνε στο ίδιο σημείο του ορίζοντα και πηγαίνουν σκουντουφλώντας προς τα κει χαρούμενοι. Ο άντρας που διεγείρει τη δημιουργικότητά μου είναι ο φίλος. Η γυναίκα που διεγείρει τη δημιουργικότητά μου είναι ο έρωτας. Ή μήπως όλα είναι έρωτας; Άντε βγάλε άκρη.
Και οι πιο μεγάλοι έρωτες κάποτε τελειώνουν. Στη ζωή εννοώ, γιατί στο σινεμά, στα βιβλία και στην καλλιτεχνική φαντασία γενικώς, τα πράγματα μπορεί να εξελιχθούν και καλύτερα. Ο έρωτας με τις Τρύπες κάποτε τέλειωσε και ο καθένας ξέρει πόσο δύσκολο είναι να σαλπάρεις, αφήνοντας πίσω σου το ομορφότερο λιμάνι που έχεις συναντήσει. Να το βλέπεις να χάνεται στις φλόγες. «Η φωτιά στο λιμάνι», που λέει κι ο Παύλος στα Σπαθιά.
Αν αγαπάς τη θάλασσα, δεν έχεις καιρό για νοσταλγία και η μουσική είναι θάλασσα. Πώς να βολευτείς σε έναν καναπέ στη μέση του ωκεανού;
Δεν ταξιδεύω στην τύχη, πιο πολύ πηγαίνω νιώθοντας πως ένα τυχερό πνεύμα με προσέχει.
Και ήρθε ο καιρός της Alltogethernow. Η πρώτη μας απόπειρα με τον Χριστιανάκη και τον Ασκληπιό να πειράξουμε την παράδοση στο soundtrack του Καρκανεβάτου «Χώμα και νερό», ο «Βραχνός Προφήτης» του Μπάμπη και του Θανάση, καινούργιοι και παλιοί σύντροφοι: ο Τίτος Καργιωτάκης, ο Χρήστος Χαρμπίλας, ο Βελιώτης, ο Ντίνος Σαδίκης, ο Bill και ο Στέφανος ο Λαζαρίνος, οι Επισκέπτες, ο Ψαραντώνης κι ο Ψαρογιώργης (όπου να ‘ναι θα κυκλοφορήσουμε και το δίσκο του). Ο Τσιτσάνης και ο Καζαντζίδης της Κυριακής επέστρεψαν για να πάρουν το αίμα τους πίσω σε μια Ελλάδα που τα έχει φτύσει στην κυριολεξία, εκεί όπου κανείς δεν μπορεί να συνεννοηθεί πια ούτε με την ίδια του την σκιά. Καμιά εικοσαριά νοματαίοι παλεύουμε να συντονιστούμε και να φτιάξουμε μουσική που να κουβαλάει ζωντανή μνήμη και να προχωράει κοιτάζοντας μπροστά.
Η Alltogethernow είναι μια δισκογραφική εταιρεία που προσπαθεί απ’ τη μια να σταθεί μεταξύ των μεγάλων δισκογραφικών εταιρειών -που από παραγωγοί μουσικών έργων κατάντησαν εφημεριδοπώλες, πληρώνοντας έτσι την αισχροκέρδεια και τη σκουπιδολαγνεία τους- και της «επαναστατικής» λογικής εντύπων σαν το δικό σας, από την άλλη, που υποστηρίζουν το free downloading. Κάπου ανάμεσα στεκόμαστε εμείς, έχοντας υπόψη μας ότι ο κόσμος μπορεί να ζήσει χωρίς εμάς, εμείς όμως δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς τον κόσμο.
Το αν καταφέρνουμε κάτι ή όχι λίγο με νοιάζει. Αυτό που με γεμίζει είναι που μπορώ ακόμα να παίρνω φόρα και να κουτουλάω πάνω στα ντουβάρια της νεοελληνικής ανοησίας. Ακόμα κι αν δεν ανοίξω καμιά τρύπα, είναι ένας αξιοπρεπής τρόπος να τρώω τα μούτρα μου.
Ο τελευταίος μου έρωτας λέγεται Διώνη και δεν είναι ένα, αλλά πέντε κορίτσια από την Ήπειρο που τραγουδάνε πολυφωνικά. Τον τελευταίο χειμώνα δουλέψαμε μαζί σκληρά και το αποτέλεσμα φάνηκε στο soundtrack της ταινίας του Παντελή Βούλγαρη Ψυχή Βαθιά. Τις βλέπω να εντάσσονται σιγά-σιγά μέσα στο ηχητικό τοπίο των Επισκεπτών, ακόμα και αν αυτό σημαίνει ακόμα δυσχερέστερες οικονομικές συνθήκες για την επιβίωση μιας τόσο πολυμελούς μπάντας σε τόσο άγριες εποχές. Συνεχίζουμε λοιπόν. Οι μουσικοί τρέχουν από δω κι από κει για τα προς το ζην, αλλά για όλους οι Επισκέπτες είναι η πρώτη τους έννοια και αυτό με γεμίζει με την υπέροχη αίσθηση του κερδισμένου χρόνου.
Η Θεσσαλονίκη της δεκαετίας του ‘80 δεν έχει απολύτως καμία σχέση με τη Θεσσαλονίκη του 2009. Φτάνει να σταθείς στις όχθες της Τσιμισκή ένα Σαββατόβραδο και να χαζεύεις όλες αυτές τις ορδές των γλεντζέδων που στριμώχνονται σε αυτοκίνητα δανεισμένα από τράπεζες, σε ατέλειωτο traffic, με τα σκυλάδικα στο στερεοφωνικό κάργα, να χάσκουν νομίζοντας πως διασκεδάζουν. Ένα αργοκίνητο ποτάμι ηλιθιότητας. Οι ψηφοφόροι του Ψωμιάδη, οι πιστοί του Άνθιμου, σκυλάδικο και ορθοδοξία. Θεέ και κύριε. Τρομάζω καμιά φορά όταν σκέφτομαι τι μπορεί να κρύβουν αυτοί οι άνθρωποι πίσω από τον φερετζέ του εθνικισμού και της θρησκοληψίας. Έμαθα ότι ο Άνθιμος είναι εναντίον της φορολόγησης της εκκλησιαστικής επιχειρηματικότητας, γιατί τα κέρδη της, λέει, τα δίνουν υπέρ των φτωχών – εννοεί μερικά συσσίτια που μοιράζει η Εκκλησία; Όλοι ξέρουμε πως αν συνέβαινε κάτι τέτοιο πραγματικά, θα έτρωγε και θα έπινε στην υγειά του όλη η πόλη για αρκετά χρόνια, χωρίς να χρειάζεται καν να δουλεύει κανείς.
lush melodies of the masterful French electro-masher, M83 . Soft drum beats, tingling electronica sputters, and angelic, layered choir vocals join together to paint an aural portrait of a beautiful, glittering at the final beautiful moments of The song
at the final beautiful moments of The song….. Britney Spears featured the lush melodies……
hail from Manchester, they make the kind of swooning, sax-led pop music that many of us have been hoping for ever since Mark Ronson bastardised the instrument.
You’d expect most songs this band make won’t feature a saxaphone and some light keyboard chords but ‘Wonderful Life’ does and it makes for some charming, albeit simplistic pop music
το τραγουδι μου θυμισε spadauballet καιCamouflage και η μπαντα ειναι ακομα unsigned
…ο δαιμων του τυπογραφιου ομως μου αποκαλυψε οτι ειναι σε προχωρημενες επαφες με την sony
(Rumour has it they’ve got a deal with Sony and they are officially the. next. big. thing.)
καπου κοντα στο καλοκαιρι ενας φιλος ο Θωμας μου εγραψε σε κασσετα ενεννηνταρα το αλμπουμ αυτο το οποιο εξακολουθει να ειναι απο τα αγαπημενα μου χρονια τωρα
η κασετα με ακολουθησε αργοτερα στις διακοπες μας στην ιο,στα γουοκμαν στις 12 ωρες ταξιδιου, και καποια στιγμη αργοτερα πηρα και το cd to οποιο δεν ελλειπε ποτε απο τις συλλογες μου οταν επαιζα μοσικη
η ιστορια ολοκληρωνεται φετος οταν συναντηθηκαμε με Θωμα και Σπυρο και ειδαμε τους pixies στο eject
…το μονο που με χαλαει ειναι οτι σημερα συνηδητοπιησα οτι περασε μια εικοσαετια…
Following their highly regarded but commercially unsuccessful 1988 album Surfer Rosa,[7] the band embarked on a European tour with fellow Bostonians Throwing Muses, before beginning a tour of North American states. During this time Black Francis, the group’s frontman and principal songwriter, began to write new material for a future album, with songs such as “Dead,” “Hey,” “Tame,” and “There Goes My Gun” emerging through the course of the year.[8] Versions of the newly composed songs were recorded during several sessions for John Peel’s radio show in 1988, while a live recording of “Hey” appeared on a free EP circulated with a 1988 edition of Sounds.
Recording sessions for the album began on October 31, 1988 at Downtown Recorders in Boston, Massachusetts, at the time a professional 24-track studio. 4AD allowed the Pixies a budget of $40,000, excluding producer’s fees
Two songs on Doolittle are fashioned after Biblical stories: the story of David and Bathsheba in “Dead”, and Samson and Delilah in “Gouge Away”.[29] Francis’ fascination with Biblical themes can be traced back to his teenage years; when he was twelve, he and his parents joined an evangelical church linked to the Assemblies of God. This background was to be an influence in Doolittle, where he referred to the Devil being “six” and God being “seven” in “Monkey Gone to Heaven”.
Other songs explored eccentric subjects, such as in “Wave of Mutilation”, which Francis described as being about “Japanese businessmen doing murder-suicides with their families because they’d failed in business, and they’re driving off a pier into the ocean.”[30] The song’s opening phrase, “Cease to resist,” is a reference to The Beach Boys‘ 1968 song “Never Learn Not to Love“, their rewritten version of Charles Manson’s composition “Cease to Exist.”
“Wave of Mutilation”’s sea and underwater themes, which also feature in “Mr. Grieves” and “Monkey Gone to Heaven”, are explorations of one arena for man’s death and destruction.[31] Ben Sisario points out that the album begins (“Debaser”) and ends (“Gouge Away”) with songs about violence being done to eyes.[32] “Crackity Jones” covers another offbeat subject; Francis’ roommate in his student exchange trip to San Juan, Puerto Rico, who he described as a “weird psycho gay roommate.”
At the end of 2005, best estimates put total sales in America at between 800,000 and one million copies
A 2003 poll of NME writers ranked Doolittle as the second greatest album of all time.
Head on over to www.pixiesmusic.com to sign up for your FREE Doolittle Live EP, four tracks recorded on October 16 at the Zenith in Paris, on the last night of the European leg of the tour!
θυμαμαι ενα βραδυ πριν χρονια , γυρνωντας απο εξω ,ειδα τον ψηλο να κολλαει αφισσες στην κολωνα
